|
|
ENKELE GETUIGENISSEN VAN DEELNEMERS
"DE BRON" EEN PLEK WAAR IK NAAR TERUG KAN...Anne-lieze - 22 april 2007
De contemplatieve dialoog is voor mij een bijzondere nieuwe ervaring!
-Het heeft te maken met luisteren.
Het luisteren, in dit geval het lezen, van de tekst. Wat hoor ik,wat zegt deze tekst mij.
-Het heeft te maken met het luisteren van de ziel. Kennis is in deze context eerder een stoorzender. Je deelt je ervaring van wat je raakt in de tekst, met de groep.Van ziel tot ziel.Dat is heel bijzonder, omdat ik weet dat er wordt geluisterd, en ik geen commentaar krijg, waar ik in gewone omstandigheden toch bang voor ben.
-Het heeft te maken met de stilte tussen de woorden. Als die stilte aanwezig is, krijgen de woorden voor mij een diepere betekenis.
-Maar ik ervaar nog iets “meer”!
Een vorm van sacrale ervaring. Dat zijn flitsen van een sterke verbondenheid. Het is niet altijd allemaal aanwezig. Som is het zwoegen. Soms is er geen contact. Soms vind ik absoluut geen aansluiting met de tekst, of, kan of wil ik niet luisteren. Maar, er gebeurt altijd iets. Voor mij is “de Bron” een plek waar ik naar terug kan…er is altijd water, soms wat wrang, maar meestal helder en verkwikkend!
***
TOON JE MOED... NAAR AANLEIDING VAN DE CONTEMLPATIEVE DIALOOG ROND HET VERHAAL VAN GIDEON UIT HET BOEK RECHTERS
Judith - 13 december 2006. Ik ben zó dankbaar om wat ik vanavond mocht ontvangen.Telkens weer verwondert het me dat ik net dàtgene krijg wat ik nu op dit moment in mijn leven nodig heb, waar ik een stap mee verder kan. Vandaag heb ik ervaren wat het kan betekenen, hoe het mijn innerlijke wereld kan omgooien, om te luisteren én te horen wat die stille stem diep vanbinnen zegt, hoe vertrouwvol de liefdevolle stem van de Heer zich ook tot mij richt. 'Spreek Heer, uw dienaar luistert'. Het is alsof mijn hart eindelijk gedurfd heeft om de sprong te wagen, om te horen dat ook ik ondanks wat ik in mijn leven meegemaakt heb/meemaak,bemind word en in mijn concrete situatie óók geroepen word om te léven, om te bestaan. 'Toon je moed', ik voelde me als méns aangesproken, in mijn waardigheid gelaten en doorheen de oppervlakte van wanhoop en angst en zoeken en vragen gezién als méns met gaven. Zo klonk het vanbinnen. Het voelde als een eindelijk thuiskomen, bij Iemand die altijd op mij is blijven wachten, tot ik genoeg moed en kracht had om te durven eenvoudigweg te durven luisteren, vanuit een vertrouwen dat Zijn stem ook voor mij klinkt.
Ik ben vervuld van dankbaarheid en hoop.
***
EEN LANG VERHOOPTE ONTMOETING...
Bart - 22 april 2006. Reeds voor de tweede keer heb ik de reeks avonden "Wachters bij de bron" gevolgd. Het initiatief is voor mij een echte ontdekking geweest. Een lang verhoopte ontmoeting met mensen van vroeger - doorheen hun teksten - en mensen van nu, over dat ene waar wij van leven, onze ultieme verankering in het bestaan. Hier bij de wachters wordt Leven doorgegeven, daar ben ik nu van overtuigd. Dit jaar was ik bijzonder gegrepen door Isaak de Syriër, of vooral door de mooie schets die inleider Joris Van Ael ons meegaf, de boog die hij tekende van het innerlijke leven zoals dat in de geschriften van Isaak naar voren treedt. Doorgaans is het niet vanzelfsprekend om echt te luisteren naar de oude getuigen. Maar door de prachtige, vakkundige inleidingen gaan de teksten spreken en kan je jouw ervaring in het licht zien van hun rijke ervaringen. De dialoog die daarop volgt, is een breekbare maar bijzondere kans om te delen wat je in een van de voorgelezen teksten geraakt heeft. En we wórden geraakt, tussen de regels, nu eens door de diepte van het verhaalde, dan weer door de liefde die zich in mildheid vertaalt, zeker in het geval van Isaak. Tegelijk betekent het voor mij een uitnodiging om met ogen en oren van liefde te leren kijken en luisteren. Stilaan gaat in de woestijn van het hart dan een bronnetje lopen van Levend Water. Veel dankbaarheid groeit dan.
Ik ben de initiatiefnemers bijzonder dankbaar voor deze avonden van vriendschap. Dat ze nog vele jaren mensen mogen sterken. Ik zal daar zeker één van zijn.
***
INTENSE VREUGDE...
Berthe - 23 april 2006. De toespraken over de woestijnvaders, waardoor ik me gesterkt voelde hoe we met God mogen omgaan, bezorgden me een intense vreugde. Ook de rijkdom aan getuigenissen van de andere deelnemers en de vriendschap die ik mocht ondervinden waren deugddoend.
***
HOE KUNNEN WE BIDDEN VANUIT DE PSALMEN?
Annemie - 11 april 2006. Het is nu reeds het derde jaar dat ik deelneem aan de bijeenkomsten
van de contemplatieve lezing van mystieke teksten uit de christelijke traditie.
Ik luister naar de spreker die het onderwerp inleidt
en inkadert in zijn oorspronkelijke context
waar die tekst ontstond zowel in tijd als in ruimte.
Dit jaar was ik bijzonder geboeid door de keuze van de lezingen.
Het eerste deel ging over de psalmen.
Hoe kunnen we bidden vanuit de psalmen, een gebed van de kerk waar alle emoties en ervaringen van de mens in vertaald zijn.
De mens staat voor God zoals hij is.
En van daaruit kan hij bidden.
Men hoeft zelf al die emoties of gemoedstoestanden niet te beleven of beleefd hebben. Ze zijn wel de vertaling van het rijke gemoedsleven van de mens. Het is een spiegel van wat er in elke mens leeft: angst, verdrukking, wraak, vreugde, verzoening enz.
De spreker verklaart: We kunnen in de huid kruipen van zovele mensen die angstig zijn en geweld ondergaan onder alle mogelijke vormen en bidden om hulp en steun bij God.
Wij bidden samen met hen voor hen en ook voor onszelf en dit in gemeenschap
en samen met zovele mensen in de kerk die ook die zelfde psalmen bidden.
Het was een soort handleiding en uitnodiging om
gewoonweg een psalm ter hand te nemen en daar rond te bidden.
Men kan beginnen met psalmen die voor ons gemakkelijker zijn
en dan later eventueel de andere moeilijkere psalmen ter hand nemen.
De spreker verklaarde de psalmen zijn gemakkelijker
als ze gereciteerd of gezongen worden samen met anderen.
En ik ervaar dat ook zo.
Het tweede deel ging over de oost-syrische mystieke traditie
We luisterden naar een bloemlezing van teksten van twee oost-syrische woestijnvaders.
Dit tweede deel was nieuw en verhelderend.
Isaak Van Nineveh was een eenvoudige woestijnvader.
Voor hem was het heel eenvoudig om te bidden.
Het volstaat contact te zoeken met God.
Stil te zijn en open te staan voor zijn aanwezigheid in ons leven.
Er wordt niet verwacht dat men eerst een perfect gelovige is die voldoet aan een reeks geboden en verboden.
Neen het is heel eenvoudig.
Zoek contact met God.
Sta stil, ga binnen in het huis van je ziel en zoek hem met heel je wezen.
Wacht vol verlangen. Hij komt op zijn tijd.
Wat men te doen of te laten heeft volgt uit de ontmoeting met Hem.
Het werkt niet andersom.
Lees het evangelie of het getijden boek
maar als Hij komt
laat dan alles vallen.
Probeer niet zorgvuldig het agenda van de gebeden af te werken.
Ze zijn enkel een ingangspoort voor Hem.
De oost-syrische woestijnvaders hebben geen traditie van geboden en verboden zoals in onze westers kerk van Rome. Ze staan het dichtst bij de oorspronkelijke prediking van het evangelie. Ze spreken de taal van Jezus: het aramees.
Het evangelie werd hen in die taal gepredikt en niet eerst vertaald in het Grieks of Latijn waar de inculturatie een grote rol speelde.
Paulus gebruikte vb. de logica van de Grieken om bij hen gehoord en begrepen te worden. Het eenvoudige evangelie kreeg er een hele lading logica bij.
Zo verstonden de Grieken dit het best.
En zo zag ik een nieuw facet van het evangelie in al zijn eenvoud verschijnen.
Telkens ik naar die bijeenkomsten ga wordt ik weer uitgenodigd
om het bidden niet te laten verzanden in de drukte van mijn dagelijkse bezigheden.
Samen met anderen te bidden is ook een verademing.
Luisteren naar anderen die het woord dat ze horen laten bezinken
en van daaruit meedelen wat hen treft is verrijkend.
Door dit delen worden de teksten op een dieper niveau tot leven gewekt.
Wat ik eerst niet zie of begrijp wordt helder en verdiept zich.
De tekst en het delen brengt leven in mijn ziel.
***
VELEN ZOEKEN NAAR SPRITUALITEIT
Micky - 6 april 2006 - Velen zoeken naar Spiritualiteit en gaan het vaak halen waar het maar gedeeltelijk of niet te vinden is, bv. in Oosterse filosofieën (Yoga, Zen,enz.). Ze geven technieken om uzelf te overstijgen doch men komt maar in een “vacuüm” terecht. Er is geen plaats voor het hart !
Bij de Wachters van de Bron vindt men een gelegenheid om te bidden met het hart in een rustige, stille en zuivere sfeer.
We krijgen er de kans om kennis te maken met de Spiritualiteit in onze Rooms Katholieke Kerk en mogen genieten van uitstekende Sprekers die ons inleiden op o.a. de Woestijn- en Kerkvaders, ons terug een steuntje in de rug geven wanneer we een beetje verzwakken, ons bemoedigen in onze weg naar en met Christus.
Er is geen sprake van een “vacuüm” maar, in tegendeel, onze harten worden er gevuld met Gods Woord, Christus zelf : het gesproken Woord. We delen Hem met elkaar door een Contemplatieve Dialoog, m.a.w. we luisteren naar wat Hij ons te zeggen heeft en wat Hij te zeggen heeft aan en door anderen. Gesterkt in deze weg bidden we er dan samen de Psalmen zoals de eerste Christenen dat deden : God loven en prijzen met een dankbaar en warm hart om Zijn oneindige Schoonheid, Goedheid en Barmhartigheid, om de grote genade die wij mogen ontvangen in deze moeilijke en verwarrende tijden.
“God veracht de zondaar niet, maar HAAST zich naar hem toe van zodra deze hem aanroept”. Isaac de Syriër.
Haasten wij ons ook naar God toe en laat ons de “snelweg” nemen naar Hem en niet nalaten Hem te aanroepen :”Kom Heer Jezus kom” !
***
WEER NAAR DE "WACHTERS BIJ DE BRON" GEWEEST...
12.10.2004 - Enkele tijd geleden zijn we er naartoe geweest, mijn echtgenote en ikzelf; nieuwsgierig-afwachtend. De ontvangst door het organiserend echtpaar was allerhartelijkst. De sfeer is open, rustig en bijzonder vriendelijk. Je bent er thuis. Luisteren naar Gods' Woord én naar elkaar. Moeilijker dan ik aanvankelijk dacht! Er worden geen prestaties verwacht, dat is geruststellend en ontspannend. Gewoon luisteren naar wat ons en de anderen heeft geraakt. Dat delen we eenvoudig met elkaar en dat doet goed. De teksten worden meestal ingeleid door bekwame sprekers die ons op weg zetten. Je gaat achteraf verlicht naar huis terug, gesterkt, begrepen, bemoedigd én dankbaar. Uitkijkend naar een volgende keer, op zoek naar die bevrijdende bron. Dé Bron. Vol stille verwachting naar het LICHT dat ons aanstoot in de morgen...
***
GODELIEVE DE KEYSER-
23 juni 2004 - 'Wachters bij de Bron' intrigeerde me als titel en op het eerste gezicht kon
ik er me niets bij voorstellen. Totdat het me duidelijk werd dat het een
vormingsreeks zou worden rond enkele markante religieuze figuren. Het waren
telkens mensen die in de loop van de vele eeuwen christelijk leven één of
andere stempel hadden gedrukt op hun omgeving op gebied van innerlijkheid.
Ofwel getuigden ze met hun levensloop van hun zoekend verlangen naar God, de
Eeuwige. En het zijn hun erfgenamen, wij dus, ik dus, die na zoveel tijd met
dat erfgoed mocht kennismaken én transformeren naar onze cultuur nu én naar
mijn persoonlijk leven.
Sommige namen klonken ergens bekend, maar zelf kon ik er niet al teveel
details over zeggen, laat staan duiden wat hen zo typeerde. Het is de
toelichting geweest van de enthousiaste 'terrein'specialisten die hen
opnieuw tot leven brachten, alsof ze pas gisteren, dus in onze tijd,
gestorven waren. En altijd waren er teksten uit hun geschriften. Deze werden
'contemplatief' benaderd, wat ikzelf een dankbare manier vind, want kenner
of niet, je kan er altijd iets uithalen wat persoonlijk raakt of aanspreekt
of vragen oproept. En wat de anderen daaromtrent veruitwendigden, bracht
elke keer weer stof ter overweging. Ik werd er telkens opnieuw door
bemoedigd.
Bijzonder bijgebleven is het omgaan met de teksten van de 'woestijnvaders':
het situeren van hun bestaan, van hun toch wel specifieke manier van doen en
verwoorden van zoveel wijsheid, zodanig dat ik Wachters bij de Bron bijna
ben gaan identificeren met 'woestijnvaders'.
***
ANONIEM -
29 juni 2004 - Het grote voordeel van deze manier van werken is dat je als deelnemer maar
hoeft te "consumeren". D.w.z. de teksten worden je voorgeschoteld, en je
krijgt er nog een specialist bij die alles een plaats geeft. Daarenboven
wordt er gewerkt met een kader (contemplatieve dialoog) waarin iedere
deelnemer de kans krijgt al of niet te zeggen wat die tekst voor hem
betekent. De keuze van de teksten is niet voor de hand liggend, lijkt mij,
en daardoor dus juist boeiend. Door de regelmaat van samenkomen krijg je de
kans om stil te staan bij het niet-alledaagse, voor mij zeker een pluspunt
in een tijd waarin er te weinig tijd gemaakt wordt voor het "niet-nuttige".
***
Zr. DIANE KETS - 22 juni 2004 - Het was al enkele jaren geleden dat ik afstudeerde in oost-christelijke spiritualiteit. De nood aan herbronning liet zich voelen. En ja, de folder "Wachters bij de Bron" van het Godsvriendenhuis in Herent, werd een onverwachte aanwijzing. Het was een verkwikkende ervaring me plots temidden van onbekenden te bevinden - op één uitzondering na- die tezelfdertijd vertrouwen inboezemen omdat de deelnemers allemaal voor hetzelfde komen: een contemplatieve lezing van mystieke teksten uit de christelijke traditie. Het thema op zich straalt voor mij reeds een zekere intimiteit uit. Wie op zo'n onderwerp afkomt, houdt blijkbaar ook van de geborgenheid die Godsliefde en naastenliefde aan het leven geven, denk ik dan.
De reeks bestond uit telkens twee op elkaar volgende donderdagen: de eerste avond wordt uitleg gegeven over een geestelijke schrijver, de tweede avond gaat door aan de hand van een contemplatieve dialoog rond een tekst van hem. Die dialoog schrok me wel af. Het gaf me het beangstigende gevoel in groep naar buiten te moeten komen met je allerpersoonlijkste wel en wee op gelovig vlak. De plooien werden echter glad gestreken. Niemand is verplicht iets mee te delen. Je ondervraagt elkaar ook niet over hetgeen iemand al of niet gezegd heeft. Het is een luisteoefening naar de tekst en naar elkaar. Ook een oefening in het zwijgen: je commentaar, je nieuwsgierigheid inhouden. Een oefening ook in gemeenschapsvorming: rond de tekst die Gods Geest inspireerde; door datgenen waarmee de Heilige Geest de deelnemers heeft getroffen; door de verlangens of de voornemens die de Geest door de tekst of door het woord van de anderen bij jou opwekt; omdat het een gebeuren is van herkenning - tiens, die wordt daar ook door aangesproken! of, er zijn er blijkbaar nog die daar moeite mee hebben; of een ervaring van rijkdom - wat mensen al uit zo een tekst halen!; maar hoe dan ook, telkens een gelegenheid zich te verwonderen en God en Zijn mensen te bewonderen.
***
ANONIEM - juli 2004 - Soms leeft in mij, als actief religieus-missionaris, het verlangen naar een leven in een contemplatief klooster. Tot nu toe voel ik me geroepen me te houden aan mijn eerste liefde: broeder scheutist zijn. Maar ik streef ernaar te leven als contemplatief in actie. Misschien is het dit verlangen dat mij met interesse deed uitzien naar de reeks "Wachters bij de bron".
Verschillende uitspraken tijdens deze reeks zetten mij aan tot nadenken. Zo was er de gadachte dat zoals de monniken ook ikzelf en elke christen de roeping hebben van innerlijk één (monos) te worden: een houvast te zoeken dat niet afhankelijk is van allerhande veranderende situaties. Dit zoeken is voor mij een groeien doorheen enerzijds zwakheid en anderzijds ook kracht doorheen de sacramenten, de genade, deugd in het beleven van de geboden, alsook door niet tegendraads te zijn in het lijden (zie Jan van Ruusbroec).
De grijsaard Barsanufius zegt: "Hou meer van wie je beproeven. Want zij zijn het die ons doen vooruitgaan". Dit is een nodige maar vrij moeilijke opgave voor mij. Ook volgens deze wijze moet een christen voorbereid zijn op allerlei kwellingen en beproevingen, en vergeten wat achter hem ligt.
Ook vond ik bevestiging in de gedachte die een spreker naar voren bracht: het leven is een eindeloos verlangen naar God, die wij definitief ontmoeten na de dood.
Dit zijn enkele beschouwingen naast vele anderen die mij bijblijven na het Wachten bij de Bron.
|
|
|
|
